Carla del Ponte vertelde gisteravond, dat de oorlogsmisdadigers van haar lijstje niet gepakt konden worden vanwege pure politiek onwil.
Carla del Ponte is waarschijnlijk een van de best bewaakte vrouwen ter wereld. Voortdurend omringd door bodyguards reist de hoofdaanklager van het Joegoslavië-tribunaal van haar werkplek in Den Haag naar diverse hoofdsteden in de wereld. Ze heeft daarbij maar één doel voor ogen: het voor het tribunaal brengen van de laatste zeven voortvluchtige verdachten van oorlogsmisdaden uit voormalig Joegoslavië. Drie kopstukken staan inmiddels al tien jaar bovenaan haar lijstje: de Kroatische generaal Ante Gotovina, en de Bosnisch-Servische kopstukken Ratko Mladzic en Radovan Karadzic. Alledrie houden zij zich schuil, vermoedelijk onder bescherming van de autoriteiten. In Carla’s List wordt de gedreven aanklager en twee van haar naaste medewerkers gedurende een aantal maanden gevolgd tijdens haar jacht op gerechtigheid. De film voert ons naar plekken waar normaal gesproken geen pers wordt toegelaten en zo ontstaat langzaam een beeld van de moeizame onderhandelingen en de teleurstellingen waarmee zij dagelijks geconfronteerd worden. De Zwitserse laat zich geen moment van de wijs brengen: ze heeft lak aan diplomatieke mores en levert onverbloemde kritiek op regeringsleiders en hun vermeende laksheid. ‘Als je niet zoekt, dan vind je ook niks’, zegt ze cynisch in de camera. Carla’s List geeft aan de hand van de verbeten strijd van één vrouw een blik achter de schermen van het doorgaans zo ondoordringbare web van internationale verhoudingen, macht en recht.
Bron citaat: website Nederland 2: Zwitserse documentaire van Marcel Schüpbach uit 2006.
Foto Tess
